مهندس جوان
بردیا بختیار یکی از فعالان صحنه مطبوعات مالزی - اولین نماینده خبر گزاری فارس در مالزی - نماینده دانشگاه آزاد در باز گرداندن دانشجویان به ایران و وایس چنسلر دانشگاه آزاد دوبی دکترایش را در رشته طراحی و برنامه ریزی شهری با تز تحقیقاتی
Developing Smart Growth Model for Building Affordable Quality Housing را با موفقیت گذراند.
شایعاتی است که نامبرده به عنوان رییس دانشگاه آزاد واحد دبی- یا سفیر ایران درکره شمالی - تا چند ماه آینده منصوب خواهد شد
چین چین دختر معلولی که مسوول مکاتبات سومین کنفرانس بین المللی توسعه پایدار بود
کنفرانس قوی و پر باری بود مقالات ارایه شده اکثرا حاوی مطالب جدید و عمیق بودند مخصوصا مقالات چند دانشگاه آلمان و سوئد مثل لوئنبرگ و لند.
کنترل خوبی روی پرزانته ام نتونستم ارایه کنم-ا این اروپایی هاتا ما یه ذره حرف زدیم نامردا خوابیدند . بابا جون مگه لالایی براتون می خونم حالا وقتی انرجی حسطه ای پیدا کردیم آقای دکتر زد صاف و صوفتون کرد به جای خوابیدن خوب توجه می کنید پدر سوخته های خارجی.
نکته جالب این کنفرانس این بود که برای اولین بار مکاتبات ما با این کنفرانس کمتر از ۱۰ دقیقه جواب داده می شد و دو نفر هم زمان به ایمیل های ما جواب می دادند یکی شخصی بود به نام ماتیوس که بعدا فهمیدیم دکتر ماتیوس استاد دانشگاه لوئنبر گ آلما ن بوده که پسری خوش مشرب و هم سن خودم.
و اما دومی چین چین نامی بود که وقتی دیدمش شوکه شدم. او یک دختر معلول بود که نصف بدنش فلج و نمی توانست درست حرف بزند. و پروفسور دزولکفی وایس چنسلر یواس ام از قصد او را برای این کار استخدام کرده بود که به همه بگوید یو اسم واقعا سیاست های توسعه پایدار که یکی از آنها استخدام معلولین است را هم انجام می دهد. پرفسور دزولکفی در روضه گریه داری که خواند گفت چین چین که معدلش نزدیک ۲۰ است معلول نیست بلکه آن دانشجویان تنبلی که درس نمی خوانند معلول هستند و او گفت افرادی معل چین چین disable نیستند بلکهdifferent able هستند
به نظر من پرفسور دزولکفی که اصلا دکتر دارو ساز است یک نابغه به تمام معنا است. آخر جلسه در رابطه با معلولیت چین چین حرف زد که گریه همه را در آورد و هم آنچان سخنرانی جذابی کرد و پاورپوینت زیبایی را نشان داد که برایش آلمانی ها وسویدی ها آمریکای ها مالایی ها و چینی ها و... بیشتر ۱۰ دقیقه کف زدند.
در پایان کنفرانس همه را در یکی از شیک ترین رستورانهای باتو فرینگی که ماهی زنده طبخ می کنند را به صرف شام دعوت کرد و استادان دانشکاه آلمان را که چند تا پرفسور هم در بینشان بود مجبور کردند بر روی سن بروند و رقص مالایی انجام بدهند. رقصیدن پرفسورهای عینک ته استکانی دیدنی بود.
برای پرزانته مقاله ام در سومین کنفرانس توسعه پایدار به مدت سه روز به شهر پننگ خواهم رفت. امیدوارم دوستای خوب قدیمی یو اس امی را بتونم ببینم.
به اتفاق ۴ دوست مالزیایی به نامهای زبیدی- تئو- ایزان- حفیظ دو روز و دو شب را در مجموعه تفریحی توریستی و پولای گلف ریسورت گذراندیم.
از ۲۰ موسسسه و دانشگاه مالزی در این کنفرانس محققینی فرستاده شده بودند. دوستان دانشگاه تکنولوژی یا یو تی ام هم که میزبان بودند و فکر کنم ۲۰۰ نفری آمده بودند. نکته جالب تعداد زیاد هموطنان ایرانی در این دانشگاه بود ظاهرا دانشگاه یو تی ام ۱۰۰۰ ایرانی دارد.
دوستان مالزیایی به مهندس جوان نظر لطفی داشتند و او را به عنوان نماینده یو پی ام برای شرکت در گفتگو یا همان فروم فرستاند. خوب او هم جبران محبت کرد در یک ربع زمانی (سه تا ۵ دقیقه) که نوبتش بود حضار را تا توانست خنداند و لطف هموطنان ایرانی هم با عث شد که با کف زدنهایشان باعث شرمندگی مهندس جوان بشوند.
این اولین سفر مهندس جوان تنها با یگ گروه مالایی بود که انصافا بچه های خوب مودب و مهربانی بودند از ابتدا تا پایان سفر حتی باهم دیگر هم که شده فقط انگلیسی صحبت کردند که یک بار به او بی احترامی نشود.
تئو که یک ارشیتکت چینی موفق هم هست ابایی نداشت تا می تواند سر به سر مالایی ها بگذارد. ایزان که استاد دانشگاه یو ای تی ام هست ما را دعوت به خوردن یک غذای تند مالایی به نام اوتاک اوتاک کرد که توصیه می کنم حتما امتحان کنید.
