اجاره یک ساله منزل ما به سر رسیده از آنجایی که حال و حوصله دنبال صاحب خانه دویدن برای گرفتن پول پیش را نداشتم تصمیم گرفتم که دو ماه اجاره را ندهم تا پول پیشم خود به خود دریافت شود.
ماه اولی که اجاره را ندادم صاحب خانه زنگ می زند و اظهار ناراحتی می کند.
مهندس جوان: شرمنده ولی اوضاع اقتصادی ایران تحت تاثیر تحریم ها به هم ریخته و من نمی توانم این ماه را اجاره بدهم.
ماه دوم که آخرین ماه اقامت ما در این منرل است هم پرداخت نمی شود . و صاحب خانه زنگ می زند که آقا چرا اجاره نمی دهدید
مهندس جوان: مگر شما اخبار را پی گیری نمی کنید ایران قیامت شده است امکان ارسال پول از ایران به اینجا نیست شما از پول پیش اجاره تان را کم کنید در انتخابات اختلاف افتاده و همه چیز تعطیل است
صاخب خانه: باشد پس پایان ماه میایم برای تغیر و تحول
دیروز پایان ماه صاحب خانه در منرل ما دست مرا می فشارد و با بغض می گوید :
امید من اخبار ایران را پیگیری کردم و با تو همدردی می کنم. من می دانم که شما ها همه به ریسس جمهور شجاعتان دکتر احمدی نژاد رای داده اید و این آمریکای لعنتی با ایجاد هرج و مرج می خواهد این انتخابات را به هم بزند ولی وقتی که می بینم که مردم شما در حمایت از رییس جمهور خوبشان چگونه در خیابانها در مقابل شورشی های امریکایی مقاومت می کنم از ته دل شاد می شوم/
مهندس جوان: خوب خوشحال شدیم . مخصوصا از این که قراردامان را دوباره با تو تمدید نکردیم.بفرمایید بیرون اقا